De zon wierp net haar eerste zonnestralen over de aarde en de meeste dieren leken nu tot leven te komen. Vitani liep door het moeras en bij elke stap zakten haar poten in de drab waar ze in liep. Ze was het gelukkig al wel gewend, dus ze maakte er niet meer zo'n punt van, maar in het begin vond ze het verschrikkelijk en het spul stonk ook nog. Er was nog niet veel mist, maar het zou niet lang gaan duren voor die kwam en dan kon ze beter niet te ver in het Moeras gaan. Ze liep naar een droger plekje en ging daar even zitten. Ze keek over het moeras en zag langzaam de mist verschijnen. Ondertussen begon de zon ook steeds meer te schijnen en een paar stralen kwamen op het moeras terecht waardoor de mist nog beter zichtbaar was en het moeras minder. Ze wist dat ze nu beter terug kon gaan naar de grotten, maar ze wilde er nog even blijven en dat deed ze ook. Ze staarde naar het moeras en luisterde niet echt meer naar de geluiden om haar heen.

Kovu liep door het moeras heen. hij snuffelde aan wat takken en bomen en proefde de lucht ,gatver! het blijft vies! kovu hate het moeras maar jammer genoeg kon hij ook nergens anders heen want de grotten trokken hem ook niet echt. hij keek om zich heen strekte zijn benen. ,even lekker de benen strekken, weetje ik trek een sprintje dat zal me goed doen. dus Kovu zette zich af en sprong in een sprint recht door het moeras. bladeren bomen en takken gingen langs hem heen en werden als schimmen, modder spate om hem heen en Kovu voelde de wind door zijn vacht waaien.
oppeens zag hij een lichte schim zitten maar het was te laat Kovu kon niet stoppen! gelukkig kon Kovu net op tijd om de schim heen springen. maar belande met zijn snuffert in de modder hij zat onder!. hij lag daar onder de modder wat een oen was het toch!. met een schaapachtige lach keek hij omhoog en zag dat de schim Vitani was geweest zijn zusje hij zei '' eh.. hai Vitani''.

Vitani zat rustig om haar heen te kijken toen ineens een leeuw langs haar heen kwam en in de modder terecht kwam. Ze kon haar lachen niet inhouden, maar toen ze doorhad dat Kovu het was hield ze op. "eh.. hai Vitani" Zei Kovu. "Hoi Kovu." Begroette ze terug. Ze keek naar Kovu en zag dat hij onder de modder zat. Ze moest moeite doen om haar lachen in te houden. "Wat kom je hier doen?" Vroeg ze. Behalve in de modder vallen kwam hij vast nog wel iets anders doen. Het was ook niet altijd fijn om in het moeras te leven, maar ze was er wel aan gewend. Ook al vond ze het nog steeds irritant. Ze zou het liefst ergens heen willen gaan waar het niet zo nat was en waar je meer prooi vind. Ze zuchtte even een keer en keek daarna weer naar Kovu. Afwachtend op een antwoord.

''Hehe, ja lach maar vitani ik was niet al genoeg beschaamd''
Hij ging overijnd zitten en begon zich schoon te likken maar elke lik was een kwelling. niets was zo smerig als moerasmodder vond Kovu. hoe kon Vitani het hier ooit volhouden? Kovu keek naar de hemel waar de zon vol scheen. hij scheen over alle gebieden op de savanne van het rijk van de leeuwen. op eens scheen er een fel licht Kovu was ergens anders het was fel, en licht Kovu zag een kleine leeuwin met een vriendelijke lach...,
Toen werd het weer donker alles werd helemaal zwart en uitijndelijk kreeg kovu het moeras weer te zien, samen met vitani. kovu dacht ',,wie was die meid?,, maar kovu sloeg de gedachte van zich af en knipperde met zijn ogen hij keek naar vitani en wachte op een antwoord van zijn sluwe zusje.

(zou je het gedrag van Vitani willen nabootsen? haar bestuderen en nadoen? je kan het )
http://www.youtube.com/watch?v=TLakxcGfIzw&NR=1

( Vitani staat aan het begin van het filmpje en het eind)

Vitani keek naar haar broertje. Hij was soms een beetje raar, maar het bleef haar broertje. Ze had eigenlijk wel zin om een stukje door het moeras te gaan lopen of misschien ook rennen als het zou lukken met al die drab. Ze begon een stukje te rennen en kreeg daarna een idee. Ze sloop rustig door het moeras heen en probeerde zo stil mogelijk te blijven, maar het moeras maakte het voor haar een stuk moeilijker. Eindelijk kwam Kovu weer in zicht en ze maakte zich klaar om op hem te springen. Ze sloop nog iets dichterbij en maakte zo min mogelijk geluid. Daarna sprong ze en landde ze op haar broertje. Ze drukte hem in de modder en keek hem met sluwe ogen aan. "Daar had ik je toch mooi. Als je zo doorgaat word je nooit een goede strijder." Zei ze en ging weer van hem af. Ze zocht een wat droger plekje en ging daar zitten. Ze keek Kovu aan en wachtte op wat hij zou gaan doen.

(Ik zal proberen om haar na te spelen, maar ik weet niet of het helemaal gaat lukken.)